ขณะที่ผมคิดทวนไปทวนมาว่าจะออกความคิดเห็นเหนังเรื่องนี้อย่างไร ผมท้ายสุดต้องสรุปว่าผมชอบดูหนังที่มีผู้หญิงที่มีดวงตาบ้าบิ่นวิ่งไปมาในขณะที่ใช้วัตถุรอบๆตัวในทางที่รุนแรง Gone (ขีดระทึกเส้นตาย) คือหนังที่เราจะได้เห็น Amanda Seyfried รำคาญตำรวจและไม่ยอมหยุดใช้อาวุธปืนจนกว่าเธอจะได้รับคำตอบ
เราจะไม่ได้ชมความเจ็บปวดที่ Jill (Seyfried) ต้องผ่านพ้นมาในอดีต แต่เราต่างรู้ว่ามันคือเรื่องใหญ่เพราะเขาเกือบจะฆ่าครูสอนการป้องกันตัวตอนฝึกฝนกัน ดื่มกาแฟที่ร้านอาหาร 24 ชั่วโมง และยังดูประสาทตลอดเวลา เมื่อน้องสาว Molly (Emily Wickersham) ไม่ได้อยู่ที่เตียงเช้าวันหนึ่งตอน Jill กลับมาถึงบ้าน และเธอก็มั่นใจว่าเขาได้ถูกชายคนเดียวกันลักพาตัวไป ชายที่เคยจับ Jill และโยนเธอลงในหลุมกลางป่า ถึงแม้ Jill จะรอดกลับมาได้แต่จิตใจของเธอยังคงเป็นนักโทษในหลุมนั้น และไม่ยอมให้ตำรวจลืมเป็นอันขาด เมื่อไรที่มีหญิงสาวหายตัวไป เพราะตำรวจไม่ยอมเชื่อใจหญิงสาวที่ดวงตาใหญ่โตและเต็มไปด้วยความโกรธ เธอจึงต้องออกมาค้นหา Molly ในตัวเมือง Portland เอง
ถึงแม้หนังเรื่องนี้ไม่สามารถเทียบกับเรื่อง I Spit on Your Grave หรือ Kill Bill แต่ Amanda Seyfried สามารถแสดงบทได้ขึ้น เนื่องจากเราสามารถเรียนรู้เรื่องในอดีตของตัวละครผ่านภาพความหลังเราจึงต้องให้ความสนใจในเรื่องปัจจุบันที่เต็มไปด้วยการยิงและการขับรถแบบบ้าระห่ำ อีกสิ่งที่น่าชมคือความสามารถของ Jill ในการโกหกเพื่อเอาสิ่งที่เธอต้องการจะรู้จากผู้คน
(ต่อไปจะมีการ สปอยเลอย์เล็กน้อย) เนื่องจากเรากำลังมุ่งเน้นตัวละครหญิง ดังนั้นความคาดหวังของผมจึงสูงขึ้น แต่แล้วผมก็ต้องรู้สึกถูกทรยศในตอนท้าย หนังเรื่องนี้ได้ค่อยๆสร้างความระทึกที่สามารถเสนอตอนจบที่มั่นคงและโหดร้าย แต่ทว่าหนังก็จบลงอย่างไม่น่าตกตะลึงเพราะการตัดสินใจครึ่งๆกลางๆของตัวหนัง แม้แต่ตอนจบที่พยายามจะเพิ่มความเหี้ยมโหดก็ไม่สามารถดึงใจผมกลับมาจากการรู้สึกถูกทอดทิ้งยิ่งว่าหญิงสาวในหลุมกลางป่า
